برنینگ من, دربیابان بلک راک

0

 

نوادا (به انگلیسی: Nevada) از ایالت‌های غرب ایالات متحده است. از شمال با اورگن و آیداهو، از شرق با یوتا و آریزونا و از جنوب و غرب با کالیفرنیا هم‌مرز است. ساختار زمین‌شناسی این ایالت از دشت‌ها، کوه‌ها و دره‌ها تشکیل شده‌است. مرکز آن کارسون‌سیتی و بزرگ‌ترین شهر آن لاس وگاس است. نوادا دو میلیون و ۸۳۹ هزار نفر جمعیت دارد.

نوادا اقلیمی بیابانی دارد و در ایالات متحده به ایالت نقره معروف است. قوی‌ترین بخش اقتصادی این ایالت مربوط به گردشگری و قمار و کازینوهای معروف آن می‌باشد که به‌ویژه در لاس وگاس و رینو متمرکز هستند. نوادا تنها ایالت آمریکاست که در نواحی ویژه‌ای از آن روسپیگری جنبه قانونی دارد.

 

برنینگ من
برگزاری جشن برنینگ من در صحرای بلک راک

 

 

تاریخچه
پیش از آمدن اروپایی‌ها به این منطقه، سرخ‌پوستان قبایل پایوتی، شوشونی و واشو در سرزمین کنونی نوادا سکونت داشتند. نخستین کاشفان اروپایی که به این منطقه آمدند اسپانیایی بودند. آن‌ها این ناحیه را نوادا نامیدند که در زبان اسپانیایی به معنای «برفی» است و علت آن برف‌گیر بودن کوهستان‌های این ناحیه در زمستان بود.

 

برنینگ من
جشن برنینگ من

 

 

ناحیه نوادا بخشی از قلمرو اسپانیای جدید شد و سپس با استقلال مکزیک در سال ۱۸۲۱، نوادا نیز بخشی از مکزیک را تشکیل داد. پس از پیروزی ایالات متحده در جنگ آمریکا و مکزیک، ایالات متحده منطقه نوادا را در سال ۱۸۴۸ ضمیمه خود کرد و تقسیمات کشوری در سال ۱۸۵۰ آن را بخشی از قلمرو یوتا به‌شمار آورد. کشف نقره در رگه کامستاک در سال ۱۸۵۹ باعث مهاجرت زیاد جمعیت به نوادا شد و این امر جدایی از یوتا و ایجاد قلمروی جدای نوادا در سال ۱۸۶۱ را در پی داشت.

 

برنینگ من
آتش بازی بر روی مجسمه تانک در برنینگ من

 

 

در ۳۱ اکتبر ۱۸۶۴ نوادا به عنوان سی‌وششمین ایالت آمریکا به‌رسمیت شناخته شد.
ایالت نوادا به ۱۶ شهرستان و یک شهر جداگانه (کارسون‌سیتی) تقسیم شده‌است: شهرستان‌های نوادا عبارتند از استوری، اسمرالدا، ایلکو، پرشینگ، چرچیل، داگلاس، کلارک، لایون، لندر، لینکلن، مینرال، نای، واشو، وایت‌پاین، هامبولت و یورکا.

 

جشن برنینگ من
صحرای بلک راک ,جشن برنینگ من

 

 

برنینگ من 

برنینگ من (به انگلیسی: Burning Man) (به معنی مرد سوزان) یک جشنواره سالانه است که به مدت یک هفته در بیابان «بلک راک» در ایالت نوادای آمریکا برگزار می‌شود.

 

برنینگ من
آتش بازی درکنار مجسمه سوزان در بلک راک

 

 

این جشنواره روز دوشنبه پیش از تعطیلات روز کارگر آمریکا (نخستین دوشنبه ماه سپتامبر)، برگزار می‌شود و در روز کارگر پایان می‌یابد. نام‌گذاری این جشن به نام «مرد سوزان» به این خاطر است که بنا به رسم، هر بار اختتامیه این جشنواره با سوزاندن یک مرد حصیری بزرگ یا سازه‌های مشابه با آن در شامگاه شنبه همراه است. مرد حصیری تندیسی بود که پیروان دروئیدی کلتی آن را به عنوان نماد باروری می‌دانستند.

 

برنینگ من
دختران وپسران درحال رقص وپایکوبی بر روی مجسمه در برنینگ من

 

 

در سال ۲۰۱۰ میلادی ۵۱٬۵۱۵ نفر در این جشنواره شرکت کردند. جشنواره برنینگ من تا اندازه زیادی مستقل است و با پول‌های اهدایی داوطلبان برگزار می‌شود.

 

جشن برنینگ من
نظافت وخارج شدن از صحرای بلک راک

 

 

جشنواره مرد سوزان زمانی آغاز شد که لری هاروی در سال ۱۹۸۶ با چند دوست خود در سان‌فرانسیسکو یک آدمک چوبی ۲.۷ متری و یک سگ چوبی کوچک‌تر را آتش زد.

 

جشن برنینگ من
اقامت در صحرای بلک راک در جشن برنیگ من

 

 

او این اقدام خود را «یک اقدام خودجوش برای ابراز احساس شخصی» توصیف کرد. بعدها شمار شرکت‌کنندگان در برنامه‌های سالانه این گروه چندان افزایش یافت که محل برگزاری آن را به بیابان نوادا منتقل کردند.

 

مرد سوزان
مردسوزان در برنینگ من

 

 

محلی که جشنواره برنینگ من در آن برگزار می‌شود با نام «شهر صخره سیاه» (بلک راک سیتی) معروف است که چندین خیابان دارد و هر خیابان به موضوع خاصی اختصاص یافته است.

موضوع
بسیاری از شرکت‌کنندگان، این جشن را «گونه‌ای تجربه جدید در زندگی اجتماعی و تجربه‌ای در ابراز فاش و آشکار عقاید و اتکای فوق‌العاده به خود» توصیف می‌کنند. شرکت‌کنندگان لباس‌هایی که خود می‌خواهند را می‌پوشند هرچند که عجیب باشد و رفتاری آزادانه از خود نشان می‌دهند.

 

مجسمه وال برنینگ من
دوچرخه سواران در حال چرخش در اطراف مجسمه وال

 

 

تمرکز برنینگ من بر موضوع یا رویداد خاصی هم‌چون موسیقی یا هنر نیست بلکه به گفته شرکت‌کنندگان هدف آن تشکیل جامعه کوچک و موقتی است که در آن همه‌کس بدون در نظر گرفتن نژاد یا اصلیت، رفتار و گفتار دلخواه خود را ابراز و بیان می‌کند.

 

بلک راک
افراد درحال تماشای غروب آفتاب در صحرای بلک راک

 

 

قرار بر این است که شرکت‌کنندگان خود خوردنی و نوشیدنی را همراه بیاورند و محل خواب پیدا کنند. برگزارکنندگان شرکت‌کنندگان را ترغیب به همیاری می‌کنند و در جریان هفته برنینگ من دادوستد با پول (به جز در چند غرفه اغذیه) قدغن است و دادو ستدها به صورت پایاپای انجام می‌شود.

 

صحرای بلک راک
مردم درحال تفریح وگردش در جشن برنینگ من

 

 

در پایان برنامه، شرکت‌کنندگان پیش از رفتن، به تمیز کردن محوطه‌ها و پاکسازی منطقه می‌پردازند.

منبع:
ویکی پدیا

بهاره منیعی
0
Rating: 5.5/5. From 2 votes.
Please wait...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *