شناخت هندوستان وروحیات وآداب ورسوم مردمان هند

4+

مردم هند (به هندی: भारतीय) عموماً به مردمی که در کشور هند زندگی می‌کنند اطلاق می‌شود. این مردم قسمت بیشتر آسیای جنوبی را تشکیل می‌دهند. مردم هند ۱۷٫۳۱٪ جمعیت جهان را تشکیل می‌دهند. کشور هند از ملیت‌ها، قومیت‌ها و ادیان بسیار زیادی تشکیل شده‌است. در آمریکا ۳٬۱۸۲٬۰۵۳ و درمیانمار ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ هندی زندگی می‌کند. کریستف کلمب وقتی برای نخستین بار بومی‌های آمریکا را دید تصور کرد آن‌ها هندی هستند و سرزمین جدید هند است. بنا بر آمار ۲۰۱۱ تعداد ۱٬۲۵۰٬۰۰۰٬۰۰۰ هندی در جهان وجود دارد.

هند دومین کشور پرجمعیت دنیا است و نزدیک به یک ششم جمعیت جهان را در خود جای داده‌است، تنوع نژادی، فرهنگی، زبانی و مذهبی به این کشور چشم‌اندازی شگرف از همزیستی مسالمت‌آمیز میان اعتقادات گوناگون بخشیده‌است.

نژاد مردم هند، شامل: ۷۵ ٪ هندوآریائی، ۲۵ ٪ دراویدی و ۳ ٪ نژاد زرد است که این نژادها بر اساس شرایط مکانی، فرهنگی و دینی نیز دارای تقسیمات خاص خود هستند.

۶۱٪ مردم هند باسواد هستند که این آمار در مردان ۷۳٫۴٪ و در زنان ۴۷٫۸٪ می‌باشد.

 

جشن فیل ها در هندوستان

 

 

جمهوری هندوستان کشوری است در جنوب آسیا که پایتخت آن دهلی نو است، از شمال غربی با پاکستان ، از شمال با چین ، بوتان ، نپال و تبت و از شمال شرقی با برمه و بنگلادش همسایه‌ است . جنوب آن نیز به اقیانوس هند محدود می‌شود .

هند، بخش اعظم جنوب آسیا و شبه قاره هند را به خود اختصاص داده‌ است . جغرافیای هند به طور کلی به سه بخش تقسیم می‌شود: فلات بلند هیمالیا ، جلگه گنگ و شبه جزیره جنوب هند که مناطق مختلف کوهستانی، دره رود خانه‌ای، کویر، دشت و جنگل را در بر می‌گیرد. پائین‌ترین سطح هند ، در اقیانوس هند ، با ارتفاع صفر و بلندتری نقطه این کشور، قله کانچن جونگا ، با ارتفاع ۸۵۶۸ متر در هیمالیا قرار دارد که سومین قله مرتفع جهان است.

جغرافیای طبیعی

موقعیت جغرافیایی و مساحت‌:

هند در قارۀ آسیا واقع شده و از جنوب به اقیانوس هند و از شمال به رشته کوه‌های هیمالیا منتهی می‌شود. دریای عرب و خلیج بنگال به ترتیب در غرب و شرق آن قرار گرفته‌اند. هند با کشورهای پاکستان‌، چین‌، نپال‌، بوتان‌، برمه و بنگلادش هم مرز است‌ . مساحت آن ۳۲۸۷۵۹۰ کیلومتر مربع است که ۲۹۷۳۱۹۰ کیلومتر مربع آن را خشکی تشکیل می‌دهد.

مشخصه‌های اقلیمی‌:

سرزمین هند به سه بخش تقسیم می‌شود: ۱٫ فلات‌های مرتفع شمالی که از مرتفع‌ترین فلات‌های جهان است‌. ۲٫ جلگه‌های جنوبی که از نظر کشاورزی بسیار اهمیت دارد. ۳٫ فلات‌های جنوب که از صخره‌های سخت آتشفشانی تشکیل شده است‌.

هند از نظر وسعت جغرافیایی یکی از بزرگ‌ترین کشورهای جهان است و موقعیت سوق‌الجیشی آن به لحاظ دسترسی به آب‌های آزاد و قرار گرفتن آن در حد فاصل آسیای جنوب غربی و آسیای شرقی حایز اهمیت می‌باشد.

جفرافیای هند بسیار متنوع است و کوه، بیابان، دشت، تپه و فلات را شامل می‌شود. آب و هوای این کشور از حاره‌ای در جنوب تا آب و هوای معتدل در شمال متغیر است. مساحت ناحیهِ قابل کشت هند ۱٫۲۶۹٫۲۱۹ کیلومتر مربع (۷۸/۵۶٪ کل مساحت کشور) است که به دلیل رشد سوی جمعیت و افزایش شهرنشینی رو به کاهش است.

منابع آبی هند شامل رودخانه‌ها ، کانال‌ها ، آبگیرها ، دریاچه‌ها و سواحل غربی و شرقی اقیانوس هند و سایر خلیج‌ها و خلیج کوچک برای بیش از ۶ میلیون نفر در بخش ماهیگیری اشتغال ایجاد کرده‌اند. هند ششمین کشور تولید کنندهِ ماهی در سطح جهان و دومین تولیدکنندهِ ماهی بومی در سطح جهان است.

هند از حیات جانوری بسیار متنوعی بهره می‌برد، منطقه حفاظت شده‌ای به وسعت ۱۴۱۲ کیلومتر مربع در استان گجرات تنها پناهگاه باقیمانده حدود ۳۰۰ شیر آسیایی است. هند زیستگاه بسیاری از پستانداران بزرگ مانند فیل آسیایی، کرگدن تک شاخ و ببر می‌باشد.

بیش از ۲۰۰۰ گونه پرنده و سه نوع کروکودیل در این کشور زندگی می‌کنند.

منابع اصلی مواد معدنی هند شامل زغال‌سنگ (از لحاظ میزان ذخایر در رده چهارم جهان قرار دارد) آهن، منگنز، میکا، بوکسیت، تیتانیوم، کرومیت، گاز طبیعی، الماس، نفت خام، سنگ آهک، توریوم (بیشترین در جهان در سواحل استان کرالا) می‌باشد. ذخایر نفت هند که در در سواحل ماهاراشترا ، گجرات و در شرق آسام وجود دارند، بیش از ۲۵٪ از نیازهای داخل را برطرف می‌کنند.

 

طبیعت زیبای هندوستان

 

 

آب و هوا

آب و هوای هند دارای تنوع بسیار قابل توجهی از کوهستان های همیشه پوشیده از برف هیمالیا تا منطقه حاره و گرمسیری میانه و جنوب و کویر خشک غرب این کشور است.

هند به دلیل وسعت فراوان و همجواری با آب‌های اطراف‌، از تنوع آب و هوایی ویژه‌ای برخوردار است و به طور کلی چهار فصل اصلی در آن دیده می‌شود.

چهار فصل هند نیز شامل: سرد و خشک از ماه دسامبر تا فوریه، گرم و خشک از ماه مارس تا مه، فصل بارش ازماه ژوئن تا سپتامبر و معتدل در ماههای اکتبر و نوامبر است. به طور میانگین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلمتر باران در سال، تقریبا سراسر هند را در بر می‌گیرد که این مقدار به ۲۵۰۰ میلیمتر در سواحل و ناحیه شمال شرقی هند می‌رسد. میانگین بارندگی سالانه در بنگال غربی به بیش از ۱۱هزار میلیمتر در سال می‌رسد.

 

آبشار لاچین سیر

 

 

جغرافیای انسانی

جمعیت‌: ۱۰۲۹۹۹۱۱۴۵ نفر

جمعیت شهری‌: ۲۷%

جمعیت روستایی‌: ۷۳%

نرخ رشد جمعیت‌: ۱/۵۵%

اقوام و نژادها: هندواروپایی‌: ۷۲%، دراویدی‌: ۲۵%، مغولی و غیره ۳%

هندوستان کشور خیلی بزرگی است؛ بیش از یک میلیارد نفر جمعیت دارد و به‌زودی جمعیتش از چین هم بالاتر می‌رود. هند دومین کشور پرجمعیت دنیا است و قریب به یک ششم جمعیت جهان را در خود جای داده‌است ، تنوع نژادی، فرهنگی، زبانی و مذهبی به این کشور چشم اندازی شگرف از همزیستی مسالمت آمیز میان اعتقادات گوناگون بخشیده‌است.

نژاد مردم هند، شامل: ۷۲ ٪ هندوآریائی، ۲۵ ٪ دراویدی و ۳ ٪ نژاد زرد است که این نژادها بر اساس شرایط مکانی، فرهنگی و دینی نیز دارای تقسیمات خاص خود هستند. ۸۴٫۸ ٪ مردم هند باسواد هستند .

زبان

طبق آمار رسمی دولت در سال ۲۰۰۱، در سرزمین هندوستان ۲۹ زبان دارای گویشور بالای یک میلیون نفر است و ۱۲۲ زبان دیگر دارای گویشورانی بیش از ده هزار نفر هستند.

تعداد گویش‌ها، لهجه ‏ها و زبان‌هایی که روزانه در این کشور مکالمه می‌شود بسیار بیشتر است. در حالی که زبان‌های هندی و انگلیسی ارتباطات رسمی و امور دولتی را برعهده‌ دارند ، هر ایالت دارای زبان‌های رسمی و ملی ویژه خود است.

زبان فارسی در هند

زبان فارسی هشت قرن پیش در دورۀ غزنویان به هند راه یافت در آن دوره پارسی، زبان ادبیات، شعر، فرهنگ و دانش بود. با تأسیس امپراتوری مغول هندوستان به اوج پیشرفت خود در هند رسید و زبان رسمی هندوستان شد. ۷۰۰ سال بر تارک اندیشه، روابط، سیاست، اقتصاد و فرهنگ مردم هند حاکمیت داشت. به گونه‌ای که کلیه آثار مهم فرهنگی، مذهبی، سیاسی، ادبی، مکاتبات، اسناد شخصی ودولتی و احکام قضایی هند به زبان فارسی نوشته می‌شد. لازم به ذکر است که هم‌اکنون در دانشگاه‌ها و کالج‌های هند بیش از پنجاه بخش زبان فارسی به‌فعالیت اشتغال دارند و بیش از یکصد مدرسه و دبیرستان فعالانه به تدریس زبان فارسی می‌پردازند.

زبان فارسی پیش از آنکه هندوستان مستعمره انگلستان شود، دومین زبان رسمی این کشور و زبان فرهنگی و علمی به‌شمار می‌رفت. اما پس از استعمار، انگلیسی‌ها در سال ۱۸۳۲ انگلیسی به تدریج جایگزین فارسی شد.

زبان فارسی هندوستان شاعران بزرگی همچون بیدل دهلوی، و امیر خسرو دهلوی و دستگاه شعری سبک هندی را در خود پروراند. از دیگر شاعران نامدار فارسی زبان شبه قاره هندوستان، می‌توان از اقبال لاهوری نام برد.

زبان فارسی از آن رو که قرن‌ها زبان رسمی دربار گورکانیان هند بود و علاوه بر آن تکلم گونه‌ای از زبان فارسی توسط اقلیت پارسیان هند، تاثیر قابل ملاحظه‌ای بر زبان‌های رایج در شبه قاره هندوستان به‌ویژه بر زبان اردو داشته‌است.

تاریخ

پیشینه حضور انسان در شبه قاره هند به دویست تا چهارصد هزار سال میرسد. اما اولین تمدن به معنای واقعی در این سرزمین، تمدن حوزه رود سند با قدمت نزدیک به سه هزار سال است که با تمدن شهر سوخته در ایران همزمان بوده و با آن مراودات نزدیک داشته‌است و تقریباً پس از ورود آریائی‌ها بین سال های ۲۰۰۰ تا ۱۸۰۰ قبل از میلاد، هر دو از بین رفته‌اند.

تقسیمات کشوری

کشور هندوستان شامل ۲۸ ایالت و ۷ ناحیه هم‌پیوسته‌است.

ایالت‌های هند

۱-آندرا پرادش ۲- آروناچال پرادش ۳- آسام ۴- بیهار ۵- چاتیسگر ۶-گوآ ۷- گجرات ۸- هاریانا ۹- هیماچال پرادش ۱۰- جامو و کشمیر ۱۱- جارکاند ۱۲-کارناتاکا ۱۳-کرالا ۱۴- مادایا پرادش ۱۵- ماهاراشترا ۱۶- مانی‌پور ۱۷- مگالایا ۱۸- میزورام ۱۹- ناگالند ۲۰- اوریسا ۲۱- پنجاب ۲۲- راجستان ۲۳- سیکیم ۲۴- تامیل نادو ۲۵- تریپورا ۲۶- اوتار پرادش ۲۷- اوتارانچال ۲۸- بنگال غربی

ناحیه‌های هم‌پیوسته

۱-جزایر آندامان و نیکوبار ۲- چندیگر ۳- دادرا و ناگار هاولی ۴- دامان و دیو ۵- لاکشادویپ ۶- ناحیه پایتختی ملی دهلی ۷- پودوچری

هند بیش از سی و پنج شهر بزرگ با جمعیت بالای یک میلیون نفر دارد. مومبائی (بمبئی)، کلکته، مدرس، بنگلور، حیدرآباد، اگرا، میسور، جی‌پور، گوا، پونا، بوپال، تریفندرام و احمدآباد از شهرهای مهم این کشور پهناور هستند.

در هند بطور سراسری تنها سه روز تعطیلی رسمی وجود دارد. بجز این سه روز هر کدام از ایالات نیز تعطیلات رسمی جداگانه خود را دارند.

احزاب

بیش از ۷۰۰ حزب سیاسی در هند وجود دارد که به سه گروه ملی، منطقه‏ ای (ایالتی) و محلی تقسیم می‏شوند.

نظام قضائی

هند به تبعیت از حقوق انگلستان از سیستم حقوق عرفی (Common law) پیروی می‌کند. تشکیلات قضائی این کشور نیز با وجود پذیرش فدرالیسم در قانون اساسی بسیار منسجم است و تمایل زیادی به یکپارچگی دارد.

اقتصاد هند

هند دارای چهارمین اقتصاد بزرگ جهان است. هند با رشد اقتصادی متوسط بالاتر از ۸ درصد طی سه سال گذشته به یک قدرت اقتصادی تبدیل شده است. این میزان رشد نزدیک به رشد اقتصادی کشور همسایه آن چین است.

بر اساس میزان قدرت خرید، اقتصاد هند اکنون چهارمین اقتصاد بزرگ جهان به شمار می آید. میلیونها تن هنور در فقر شدید زندگی می کنند و در آمد سرانه ۷۲۰ دلار آمریکا برابر با ۳۶۵ پوند در سال است. مشکلات زیربنایی نیز در هند ادامه دارد.

 

اقتصاد مردم هندوستان

 

 

تجارت خارجی و سرمایه گذاری

هند با اقتصادی بزرگ و نیروی انسانی انبوه، یکی از مرجح ترین و مطلوبترین مقصدها برای سرمایه گذاری مستقیم خارجی (FDI) محسوب می‌شود؛ هند در فناوری اطلاعات و دیگر حوزه‌ها از قبیل قطعات اتومات و خودکار، محصولات شیمیایی، پوشاک، داروسازی و جواهرات توان بالایی دارد. هند همیشه یکی از منابع و استعدادها برای سرمایه گذاران جهانی بوده‌ است، پیش‌ از این سیاست های خشک مربوط به سرمایه گذاری مستقیم این کشور، مانع بزرگی در این زمینه محسوب می‌شد.

مطبوعات ، سینما، رادیو و تلویزیون

تاریخ آغاز انتشار مطبوعات در هند به ۱۷۸۵ (۲۲۰ سال قبل) بر می‌گردد و جالب آنکه روزنامۀ حبل‌المتین که از قدیمی ترین مطبوعات ایران می‌باشد توسط «مؤیدالاسلام» در کلکته نیز منتشر می شده‌ است. هند بزرگترین کشور در زمینه چاپ مطبوعات است. آمار رسمی ارائه شده تا پایان ماه مارس ۲۰۰۶، حاکی از تعداد ۶۲٫۴۸۳ روزنامه و نشریه در حال انتشار در سراسر هند می‌باشد که ۱۲۳ زبان را شامل می‌شود. روزنامه تایمز آو ایندیا با بیش از ۵/۲ میلیون نسخه تیراژ، پرتیراژترین روزنامه انگلیسی زبان جهان است.

این کشور قریب به ۲۰۰ ایستگاه رادیویی دارد. تلویزیون ملی هند نیز دارای ۳ کانال ملی‌، ۲ کانال اشتراکی مخصوص و ۱۰ کانال منطقه‌ای است‌. همچنین بیش از ۱۴۰ کانال تلویزیونی ماهواره‌ای از داخل هند برنامه پخش می‌کنند که ۱۹ کانال دولتی و بقیه خصوصی هستند. صنعت فیلم سازی هند بزرگترین صنعت سینمای دنیاست. هر سال در هند بیش از ۹۰۰ فیلم ساخته می‌شود که این تعداد بسیار بیشتر از رقم تولیدات سینمایی آمریکاست.

 

آیشواریا بازیگر معروف هالیوود

 

 

آموزش در هندوستان

هند در حال حاضر با داشتن بیش از ۲۷۰ دانشگاه معتبر ۱۱۸۳۱ کالج و مرکز آموزش عالی و ۷۰۰ مرکز تحقیقات علمی مقام نخست را در بین کشورهای در حال توسعه و مقام پنجم را در سطح جهان را دارا می باشد. رشد علمی هند به گونه ای است که این کشور در حال حاضر در زمره قدرت اول تحقیقات جهان به شمار می آید.

کشاورزی در هند

هند پس از چین دومین کشور دنیا از نظر ارزش تولیدات کشاورزی است. ارزش محصولات کشاورزی این کشور در سال ۲۰۰۵ بیش از ۱۵۰میلیارد دلار برآورد شده است.

هند با تولید ۸۲۰ میلیون تن چای بزرگترین تولیدکننده چای دنیا و چهارمین صادرکننده این محصول پس از کنیا، سریلانکا و چین است. کشت اصلی هند مانند دیگر کشورهای شرق آسیا برنج است و این کشور پس از چین دومین تولیدکننده برنج دنیاست. فائو در سال ۲۰۰۴ میزان تولید برنج هند را ۱۲۴میلیون تن برآورد کرده بود. هند همچنین رتبه اول دنیا در تولید موز، ارزن، کنف و بادام زمینی و رتبه دوم در تولید ذرت، نیشکر و شاهدانه را داراست.

وجود ۲۰۰ میلیون گاو در هند این کشور را اولین مسکن این حیوان در دنیا ساخته است.

وضعیت انرژی هند

در حال حاضر گرانی قیمت نفت با توجه به ذخایر اندک نفتی و نیاز روز افزون کشور در حال توسعه هند به انرژی، مهمترین تهدید علیه اقتصاد این کشور به حساب می آید، هندی ها برای رفع این مشکل به دنبال تولید برق هسته ای با کمک ایالات متحده هستند. هند اگرچه در سال ۱۹۷۴ اولین بمب اتمی خود را آزمایش کرد و در سال های اخیر توان هسته ای خود را تا حد قابل ملاحظه ای افزایش داده اما هنوز به تکنولوژی ساخت نیروگاه دست نیافته است.

ایجاد خط لوله و خرید گاز از کشورهای خاورمیانه مانند ایران و قطر از دیگر برنامه های این کشور است. هندی ها همچنین سابقه ای طولانی و موفقیت آمیز در استفاده از انرژی های نو مانند بیوگاز (تولید گاز از زباله) دارند.

هند سرزمین هزار ادیان

هند سرزمین هزار ادیان و معجونی از ادیان مختلف و فرقه‌های مذهبی گوناگون است که اکثراً از هندوئیسم ، اسلام و بودیسم نشات گرفته‌اند.

حدود ۸۰٫۵٪ مردم هند پیرو آئین‌های هندو و حدود ۱۳٫۴٪ مسلمان هستند. هند هم چنین بیش از ۲٫۳٪ مسیحی و ۱٫۹٪ سیک دارد. هند اگرچه زادگاه آئین بودا بوده، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود ۰٫۸٪ برآورد می‌شود.

 

مجسمه بودا

 

 

روحیات مردم هندوستان

اگر شما از یک هند شناس بپرسید که چرا توریست ها هندوستان را جالب و عجیب توصیف می کنند؟ خیلی چیزها به شما خواهد گفت که که منحصر به هندوستان است. همین انحصار عجایب هندی به هندوستان است که آنرا به یک کشور جذاب و توریستی تبدیل کرده است. خیلی چیزها ویژه هند و هندیان است. اولین و عمومی ترین آنها این است که بسیاری از پدیده های فرهنگی در هند و زندگی به شیوه هندی، کمتر قابل تعریف اند ! اصولا تعریف یک چیز یعنی متمایز کردن آن از سایر چیزها با توجه به ویژگیهای چیز مورد نظر است. این بدان معنی است که هر چیزی حد و مرز ی دارد و تعریف آن به اتکاء این حد و مرز های متمایز کننده، امکان می یابد. در فرهنگ و زندگی مردم هند، بسیاری از چیزها، حد و مرز ندارند یا میان آنها به حد کافی مرز وجود ندارد که بتوان به اتکاء آنها برخی امور مربوط به زندگی و فرهنگ هندیان را تعریف کرد! مثلا نبود حدومرز میان بهداشت و غیر بهداشت، عدم حد و مرز میان حمام و کوچه، توالت و خیابان ، محله های محروم و بهره مندو،،، کار تعریف هر یک از آنها را پیچیده و مشکل ساخته است! در کنار زاقه نشینی، هتل های ۵ ستاره و شیک بر پا شده اند، خیابانها با تردد انواع اتومبیل های شیک و مدل بالا ، ،ماشین های سبک و سنگین قدیمی و اتوبوس های شهری و بین شهری مملو از جمعیت که برای جلو گیری از سوار و پیاده شدن مسافران از پنجره، آهن کشی شده اند، ریگشا یا توک توک( تاکسی موتور سه چرخه) و دوچرخه ارابه شکل که با نیروی عضلانی رانده و با آنها مسافر کشی می کنند ، تسخیر شده اند، استحمام و اصلاح سر و صورت برخی در کوچه و خیابان، لباس شستن روی سنگفرش پیاده رو و آسفالت خیابانها، تهیه وپخت حتی غذای گرم مانند برنج و خورشت و فروختن آن به شیوه دستفروشی وبا ظروف مقوایی و نیز جوشاندن و فروختن شیر و پختن نان و…در کوچه و خیابان و در کنار تلی از زباله و آشغال و عجیب تر، وجود مشتریان از زن ومرد و پیر و جوان، که بدون کمترین دغدغه از نبود بهداشت، مشقول خرید وخورد هستند!

 

مراسم ازدواج درهندوستان

 

 

در این کشور گویی ، کسی درباره قبح ادرار کردن در کوچه و خیابان و چیزی بنام طهارت و بهداشت نشنیده است! آنجا گویی ، معنی آلودگی یا بهداشت محیط زیست به تعلیق در آمده است و چیزی بنام زباله در فرهنگ بسیاری از مردم ، تعریف نشده، بحال خود وانهاده شده است! گویی آنجا، وزارت بهداشت و شهرداری از چند سال پیش تعطیل شده اند. البته این موارد ممکن است در باره همه شهرها و اماکن هند صدق نکند،همچنین در باره مراکز توریستی،چنین وضعی کمتر صدق می کند ، با این حال، وضع عمومی اکثر محله ها و خیابانهای شهرهایی که دیدن کردیم، به همین منوال بود. آنچه مسلم است این است که زندگی در هند، عموما به نفع زاقه نشینی و بوجود آمدن آشغال و زباله عمل می کند، زیرا آنجا اکثر مردم، به شکل عجیبی زباله ساز هستند! احتمالا برای آنها زباله وصله ناجوری محسوب نمی شود! شاید به همین خاطر باشد که هتل های ۵ ستاره وبا کیفیت ، مراکز تجاری شیک و حتی خانه های با معماری زیبا، در قلب محل زاغه نشینی هم ساخته می شوند. آنجا همچنین گویی، در اعصاب مردم چیزی بنام حساسیت نسبت به آلودگی صوتی وجود ندارد! آلودگی صوتی ناشی از ترافیک مفرط و افراط در بوق زدن ، هرگز هیچکس را عصبی یا حتی ناراحت نمی کند! تعجب خواهید کرد که بشنوید بسیاری از رانندگان ، عبارت « لطفا بوق بزنید » را پشت اتومبیل خود نوشته اند!!! آنجا همه رانند گان وسایل نقلیه، به جا و بی جا، بوق می زنند! و عجیب است که اوضاع هیچکس از شنیدن آنهمه سر وصدا وبوق ، بهم نمی ریزد! آنقدر بوق زده می شود که به یک عادت چندش آور تبدیل شده است، عادتی که که زود به زود تکرار می شود! آنجا، حتی وقتی کسی سر راه نباشد هم بوق می زنند! به قول دوستان ، اینجا حتی برای چند دقیقه بعد و برای چند عابر یا ماشین های بعدی که هنوز نیامده اند ، پیشاپیش بوق می زنند! توی کوچه و خیابانهای اصلی و فرعی شهر، انواع حیوانات، بویژه گاو و سگ و میمون و سمور (برخی از این حیوانات در آیین های مردم هند نقش تاریخی دارند)، با امنیت تمام در میان مردم زندگی بی مزاحمتی را سپری می کنند.

 

گاوبازی در هندوستان

 

 

هند از جمله کشورهایی است که سفر کردن به آن ابتدا‪ به ذوق می زند، اما اگر در قضاوت عجله نکنید، بتدریج و حتما ، از سفرتان لذت خواهید برد. زیرا هندوستان و زندگی در آن ، فقط این چیزهایی نیست که گفته شد. اینها قسمتی از داستان است، درست است که در اغلب موارد، زندگی در هند چنین است اما هم طبیعت هند سر سبز است در بسیاری از جاهای آن بکر و دیدنی است و هم مردم هنداز جمله مردمان سرد و گرم کشیده دنیا محسوب می شوند. هند هم جاذبه های توریستی فراوان و هم شهرهای زیبا دارد.هند کشور پر جمعیتی است و فقر در آن زیاد است اما در هند دنیایی ساخته شده که گرچه از دور، فقر و محنت آن دیده می شود ولی هرچه به آن نزدیک شوید خوبی های آنرا نیزخواهید خواهید دید. گاهی اوقات بدترین چیزها ، داستانهای بزرگی با خود حمل می کنند. اکثر مردم هند، گرچه ثروتمند نیستند،ولی بد طینت هم نیستند. ممکن است در بسیاری از موارد ، زندگی در هند،،طبق معیارهای مردمان سایر ملل بد باشد اما احمقانه نیست. تعدد زبانها و فرهنگ ها ، آداب و رسوم، تلاش و قناعت، جهل وغنای فرهنگی، تضاد شدید طبقاطی، پیشرفت های علمی و عقب ماندگی در رفاه اجتماعی و سایر تقابل های دو تایی(تضادها ) ، همه وهمه، فرهنگ هندیان را به یک فرهنگ به اصطلاح « موزاییکی » تبدیل ساخته است. مردم هند موفق شده اند گوناگونی و تنوع فرهنگ ها در کشورشان را با مدارا و سازگاری، هنرمندانه، چنان کنار هم بچینند و قراردهند که بدون مزاحمت هر یک برای دیگری، ،جفت و جور کرده و قابل تحسین سازند! متخصصات امور فرهنگی از این پدیده ، به دموکراسی فرهنگی یاد می کنند و شما با سفر به هندوستان، آنرا واضح و آشکار مشاهده خواهید کرد. در آینه زندگی، گرچه بازتاب وضع عمومی مردم هند، بازتاب چهره ظاهری آنها است اما چهره واقعی آنها هرگز باز تاب آن نیست. مردم هند سرشار از انرژی و نفسهایشان پر از زندگی است. بنظر می آید که ذهن هندی، حقیقت و نتایج را نه از قضایای منطقی، بلکه از واقعیت های موجود کشورش استخراج می کند، زیرا از خصلت های مهم یک ذهن هندی، سازگاری با واقعیت هاست. ذهن هندی به هر چه بنگرد، چیزی برای عشق ورزیدن و زندگی کردن در آن پیدا می کند .

در نظر هندیان ، تمایز بین عقیده و فکر خودی و غیر خودی ، غیر واقعی است، زیرا آنها کثرت گرا واهل تساهل وتسامح هستند. به همین دلیل فرهنگ حاکم بر آنها، اصطلاحا موزاییکی است نه یکدست و یکسان، و آنها با روحیه دمکراتیک بسیار بالا و مثال زدنی خود، همه اجزاء و انحاء این فرهنگ را پذیرفته وبا آن از در سازگاری وارد شده اند. آنچه بیش از همه ، جامعه هندی را از سایر جوامع فقیر و حتی غیر فقیر، متمایز می کند این است که در این جامعه، شرط اصلی رفتار اجتماعی، سازگار بودن آن است نه منطقی بودن. این خود یک منطق قوی و قابل دفاع است که مردم یک جامعه برای تنظیم رفتار اجتماعی خود، ضرورت را بجای منطق بنشاند. در جوامع فقیر و عیالواری مثل هند، برای جلوگیری از بحران و فرو پاشی، این یک راه حل خوب بشمار می آید. مگر کشورهای شبیه هند مانند چین، چگونه اداره شده و می شود که در دام بحران و فرو پاشی نیفتاده است؟آنجا نیز پیشفرض اداره کشور، ضرورتهاست نه منطق. در هند، این ویژگی سبب شده که مفاهیمی از قبیل صلح و تساهل و آرامش، بطور پایدار در فرهنگ عمومی یر جسته و نهادینه شود. به همین دلیل هر یک از مردم هند، با هر کس که مثل آنها فکر نمی کند در گیر نمی شوند، چون سطح خیر اندیشی هر یک از آنها، به آنچه خیر او در آن است محدود نمی شود بلکه به آنچه خیر جامعه در آن است هم می رسد. از شیوه رفتار در هند، میتوان برداشت کرد که تصور هر یک از هندیان نسبت به یکدیگر این است که بعنوان یک هندی، با یکدیگر پیوند دارند و صرفا اعضای یک طایفه یا طبقه نیستند.

 

جشن وپایکوبی زنان هندی

 

 

با کمی دقت و تامل در عقاید متعدد و جور واجور دینی و اساطیری هندیان، میتوان دریافت که درالگوی رفتار بسیاری از آنها، نزدیک شدن تدریجی به ایده آل ها و رسیدن به آنها در شخصیت فردی و اجتماعی، چیزی در نظر گرفته می شود که تحقق آن کار خدایان اساطیری و دستیاران زمینی آنهااست و اینکه یک هندی باید پیرو آیین خود باشد. با توجه به پایبندی شدید به آیین ها در هند، معلوم می شود که از نظر یک هندی ، واقعیت صرفا یک ساختمان عینی و حسی ندارد، زیرا مشهور است که حتی در میان طبقات تحصیلکرده هندی هم کمتر کسی راضی به زندگی بدون دین و آیین میشود. یک هندی برای بر آوردن نیازهای خود، هم به فعالیت و هم به آیین خود رو می آورد. بر حسب آموزه های آیین های هندی، همه چیز اجزاء یک کل شگفت انگیز است که چشم آن طبیعت و روحش خداست. نماد چشم خدا،یک خال است که هندیان بر حسب همین آموزه های اساطیری، میان دو ابرو، آنرا نقش می زنند. به باور هندیان، این چشم زمانی باز می شود که فرد دچار گناه شود، لذا گناه او از سوی خدا دیده ودر نامه اعمال وی ثبت می کند.بدین ترتیب، این خال بمنزله چشم سوم و البته چشم خدا، میان ابروان هندیان قرار می گیرد تا مظهر مراقبت از نفس و تزکیه اخلاقی آن باشد. هندیان با نهادینه کردن این آموزه اساطیری و اخلاقی در خود، به این منطق دست یافته اند که « والاترین چیز توانستن این است که با رضایت و خوشحالی، ناخوشایندیها را تحمل کنند تا مبادا برای بدست آوردن چیزی دچار گناه شوند. » از رفتارهندیان، به راحتی میتوان فهمید که بهترین کار نزد آنان این است که از این دست بردارند که چیزهای فراوانی برای خود بخواهند. اوج این تعالیم در زندگی شخصی و احتماعی مرتاضان هندی دیده می شود.

احساسات و نیازها و خواسته های هندیان مانند سایر مردمان، از خودشان قویتر است ، با این حال هندیان می توانند با تمام وجود آنها را کنترل کنند واین چیز عجیب هندیان است! از نظر بسیاری از هندیان و بویژه مرتاضان آنها، لذت بردن یکی از غایات مهم زندگیست و از میان لذات، بهترین آنها پایدارترین آنهاست که عبارت است از نداشتن رنج و الم ناشی از بهره مندی و داشتن است. در چشم یک مرتاض هندی، نداشتن چیزی ، بهتر از داشتن آن است. زیرا نداشتن سبب عدم رنج ناشی از ترس و اضطراب از دست دادن آن می گردد. این خود یک نوع منطق برای زندگیست که انسان بی چیز از همه آدمیان،از تشویش و اضطراب ازادتر است. بر مبنای همین آموزه هاست که اکثر مردم هند قادرند پای زندگی خود را از تمایلات فردی فراتر بگذارند. البته این خصلت گاهی ممکن است فرد را از فکر کردن به تحول باز دارد، چنانچه در میان عوام الناس هندی، چنین آثاری داشته است، این امر به این دلیل است که اصولا عقاید و پندارهای اساطیری از تحرک وتحول امتناع دارند و پایبندی به آموزه های اساطیری در جای جای هند، در حد اعلای آن مشاهده می شود.وجود معابد کوچک وبزرگ و نیز وجود مجسمه و نماد خدایان در هر کوی و برزن و خانه ها و بسیاری ازمغازه ها و حتی هتل ها و برخی تاکسی ها، حکایت از این پایبندی دارد. بنظر می آید که یکی از گرفتاریهای عمده در بهبود وضع زندگی در هند، همین پایبندی عمیق به آیین های جور واجور باشد، چون اکثر مردم هند بویژه عوام الناس ، حتی نگران چیزهایی که لازمه زندگی است نمی شوند! آنها به راحتی میتوانند بدون عمل به اقتضای آنچه ماعقل می نامیم، در زندگی رفتار کنند. با این شیوه از رفتار، از نظر یک غیر هندی . واقعا عجیب است که از نظر هندیان، مسلم تلقی می شود که می بایست همان شیوه ای را که در پیش گرفته اند، بگیرند! آنها بیشتر از اطمینانی که شما به بانک دارید، به آیین خود اطمینان دارند!

 

ساختمان یوتیران

 

 

شاید بتوان گفت که عجیب ترین و جذاب ترین جزء زندگی هندیان، افکار و آراء آنهاست و بد ترین آن ، قسمت هایی است که ارتباط نزدیکی با زندگی آنها دارد. با این حال، هندیان از جمله مردمانی قلمداد می شوند که دارای حس گسترش تاریخی هستند، زیرا آنها از گذشته تاریخ و سنت خود نبریده اند، با این همه، چیز عجیب هندیان این است که همیشه قادرند بر خلاف نتایج وتجارب عملی که درطول تاریخ پایبندی به آیین های خود کسب کرده اند، رفتار کنند، زیرا این همه پایبندی به آیین ها و این همه نتایج هیچ و پوچ ، منطق غریبی می طلبد! ولی از حق که نگذریم، مردم هند نمونه انسانهای مملو از رفتارهای درست هستند. ذهن هندی قادر است زندگی را در خود آن لحاظ کند بدون اینکه نحوه های ممکن آنرا مورد دقت یا ترجیح قرار دهد.

از شیوه قناعت پیشگی و سازگاری مردم هند معلوم میشود که بیش از آنچه دولت ، سیاستمداران و مدیران کشورشان می توانستند به آنها بدهند، از آنها طلب نمیکنند. نمی توان چنین قضاوت کرد که این شیوه، یک شیوه خوب و صحیحی است، چون به هرحال، سطح انتظار مردم در بالا یا پایین بردن سطح کمی و کیفی خدمات مدیران یک کشور میتواند موثر باشد. جالب است که مردم هند از اوضاع کمتر ناخرسندند وبه بخاطر بدی اوضاع عمومی کشورشان، به اصطلاح ابروانشان لنگه به لنگه نیست! شایداکثریت مردم هند بخاطر فقر و تنگدستی، هیچگاه لذت غذایی را که می خورند احساس نکنند، اما این هم مسلم است که وقتی همان غذای فقیرانه را هم می خورند، نگران وعده بعدی غذایشان نیستند. شاید دلیل آن این باشد که یا در همین حد هم که شده خیالشان از فردا راحت است یا اصولا گرسنگی کشیدن برای آنان به یک عادت و شاید، یک توانایی وشیوه ای برای زندکی کردن تبدیل شده است! گفته میشود « هیچکس خودش نیست وقتی گرسنه باشد » اما ظاهرا این در مورد یک هندی صدق نمی کند زیرا هر هندی، هر وضعی که داشته باشد یک هندی باقی می ماند. شیوه ایی که مردم هند در زندگی پیشه خود ساخته اند، نشان می دهد که این چیزها آنها را نگران نمی سازد، بنابراین همیشه سرشار از امید، در فکر بهره گرفتن از فرصتی بنام زندگی بسر می برند بدون اینکه معرفتی در باره خوب و بد بودن آن داشته باشند. بنظر می آید که مردم هند بیشتر، از روی خلق و خوی درونگرایانه ایی که دارند، زندگی می کنند نه از روی الزامات زندگی. دربعضی جاها و کشورها، فقط کسی میتواند زندگی کند که مثل مردم همانجا باشد و هند از جمله این جور جاهاست. نباید تصور کرد که هند مانند بسیاری از کشورها، اگر یک دوجین کلک بلد نباشید، تمی توانید در آن زندگی کنید،یا فکر کنید بودن به شیوه هندیان ، بدترین نوع بودن است ،بلکه منظور این است که تا هندی نباشید نمیتوانید در هند و میان هندیان زندگی کنی!

 

تاج محل هندوستان

 

 

در پایان میتوان خصیصه زندگی و فرهنگ هندیان را در کل، یعنی روی هم رفته خوب دانست ولی بطور جزوی تر نمی توان در باره این شیوه از زندگی و فرهنگ چنین حکمی کرد. لذا، هیچگاه کسی قادر نیست سهم الزامات و پیآمدهای زشت و زیبای رفتار مردم را در نظام زندگی آنها، تعیین کند. هندیان انسانهای جالب و عجیبی هستند و نه می توان آنها را بد ونه می شود آنهارا خوب معرفی کرد! از نظر عرف من و شما، شاید شیوه زندگی هندیان بد یا خوب ارزیابی شود، اما اگر بخواهید به هند سفر کنید، از یاد نبرید که نباید با فکر ایرانی، عمل هندی را ارزیابی کنید. اگر چنین کنید،ضمن اینکه از حقیقت دور میشوید،از سفرتان نیز لذت نخواهید برد، زیرا در سفر، هرگونه داوری و قضاوت در باره امور زندگی و فرهنگ مردم مقصد سفر، شما را از دیدن چیزها آنچنان که هستند، محروم می سازد، در اینصورت گرچه ممکن است با چمدانهای پر به وطن وخانه خود باز می گردید اماسفر شما بدون لذت و یک سفر با نتایج هیچ و مبهم خواهد بود. لذت سفر به این است که آنچه آنجا هست را همانطور ببینید که هست نه آنچنانکه عرف و اصول و ارزشهای شما اقتضاء می کند. برای حصول لذت از سفر، سعی کنید فقط ببینید بدون اینکه قضاوت کنید.

هنگام صرف غذا در هندوستان هرگز محتویات بشقاب غذای خود را به هیچ‌کس حتی همسر خود تعارف نکنید. این عمل در هند بسیار توهین آمیز محسوب می‌‌شود. در فرهنگ هندی اعتقاد بر این است که خوراک زمانی که توسط یک نفر لمس می‌‌شود، برای دیگران آلوده است و نباید به دیگری تعارفش کرد.

 

ظرف غذای یک هندی

 

 

هندی‌‌ها با دست راست غذا می‌‌خورند. از نظر آنها دست چپ کثیف است و هرگز برای رد و بدل غذا به کار نمی‌‌رود. از این رو اگر در رستوران هنگام سرو غذا پیشخدمت با دست چپ سرویسی به آنها ارائه کند، این رفتار را نوعی بی‌حرمتی دانسته به شدت آزرده می‌‌شوند.

سر از نظر هندی‌‌ها مقدس‌ترین قسمت بدن است و نباید توسط افراد دیگر لمس شود. برای همین بهتر است در مواجهه با کودکان هندی به قصد نوازش اصلا به سرشان دست نزنید.

در هند، طبقات محروم و پایین غذاهاى تندترى مصرف مى‌کنند و غذاها در طبقات بالا از درجه تندى کمترى برخوردار است.

هندی‌ها کمتر از مردم دیگر فرهنگ‌های آسیایی لبخند می‌‌زنند و فقط زمانی‌که خوشحالند یا در شرایط خوشایندی قرار می‌گیرند، لبخند می‌زنند.

انعام در هند مرسوم است. بیشتر هتل‌‌های بزرگ و رستوران‌های درجه یک ۱۰درصد هزینه ارائه خدمات را به صورتحساب اضافه می‌‌کنند و باربران و رانندگان تاکسی توقع انعام دارند.

وقت شناسی در هند زیاد مرسوم نیست و هندی‌ها برقراری ارتباط با طرف مقابل را که ممکن است شریک کاری یا مهمان باشد مهم‌‌تر از وقت شناسی می‌‌دانند.

هندی‌‌ها زیاد دوست ندارند که مستقیم به طرفشان «نه» بگویند و معمولا از گفتن اخبار بد پرهیز می‌‌کنند.

سر از نظر هندی‌‌ها مقدس‌ترین قسمت بدن است و نباید توسط افراد دیگر لمس شود. برای همین بهتر است در مواجهه با کودکان هندی به قصد نوازش اصلا به سرشان دست نزنید
هندوها معتقدند که گاو ماده را نباید کشت و گوشت این حیوان مفید و مقدس را نباید خورد، این یکى از دلایلى است که آنان از گوشت حیواناتى چون بز، گاو نر و گوسفند استفاده مى‌کنند. البته مصرف گوشت در بین هندی‌ها چندان پسندیده نیست، حتى امروزه هم مى‌توان هندو‌هایى را دید که در طول زندگى‌شان هرگز گوشت مصرف نکردند.

 

پارک لوتوس دهلی

 

 

سنجاق روی بینی زنان هندی که یک نگین براق است، مظهر اخلاص و نشان ازدواج و تأهل زنان هندی است. اگرچه با گذشت زمان این زینت مورد استفاده دخترها هم قرار گرفته است.

درست کردن حلقه‌های گل در هند بسیار مرسوم است. در هنگام نشان دادن ادب و احترام بیشتر دسته‌گل‌هایی از یاس سفید با گل‌های جعفری یا همیشه بهار (نارنجی رنگ) تهیه می‌کنند. و به شکل ریسمانی به هم می‌بافند و ته آن را گره می‌زنند و آن را در مراسم مختلف بر گردن کسی که می‌خواهند به او احترام بگذارند می‌اندازند.

کلمه Namaskar یادآور متداول‌ترین و مشهورترین نوع سلام و علیک در هند است که در هنگام خوش‌آمد گویی و یا خداحافظی به کار می‌رود. دراین شیوه سلام کردن، کف دو دست را به هم می‌چسبانند و در زیر صورت به سمت بالا نگه می‌دارند و کمی‌خم می‌شوند و سپس به شخصی که دیده‌اند به این روش سلام می‌کنند.

مردم هندوستان معتقدند که چسباندن دو دست به یکدیگر نشانه همفکری و همرنگی با شخص مقابل است و از طرفی دست راست را مظهر روح و طبیعت معنوی انسانی و دست چپ را نشانگر جهان مادی و جسم انسانی می‌دانند و با این حرکت می‌خواهند یکی بودن جسم و جان خود را به شخص مقابل بدهند.

 

منبع:

گروه گردشگری فرهنگ 

ویکی پدیا

تبیان

hajij.com

 

بهاره منیعی
4+
No votes yet.
Please wait...

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *