دزدی در کودکان !!!


کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar

 

قطعا لفظ دزدی برای کودکان، لفظ سنگینیست. چرا که کودک در اثر عدم‌آگاهی یا اطلاعات‌ ناکافی از این مفهوم، مرتکب چنین عملی می‌شود.
اما چگونه می‌توانیم کودک را آگاه سازیم؟
اگر مرتکب چنین عملی شد، چگونه با او رفتار کنیم؟
در این راستا، خانم‌ها ((الینور سیگل و لیندا سیگل)) در کتاب مشترکشان تحت عنوان: ((کلیدهای رویارویی با مشکلات‌ رفتاری کودکان))، مطالب جالبی را ذکر کرده‌اند که به همین مطالب بسنده می‌کنیم.

 

 

خانم مگ در یک روز برفی همراه فرزندش به داروخانه رفت. وقتی به خانه بازگشتند، او لباس‌های خود را بیرون آورد ولی متوجه شد که کودک چهارساله‌اش با ناراحتی بر روی پله‌ها نشسته است؛ وقتی علت را از او جویا شد دخترش به او گفت که وسیله‌ای را بدون‌اطلاع از داروخانه برداشته است. مادرش بی‌درنگ گفت:  ((باید آن را برگردانیم)). آن‌ها دوباره آماده شدند و به داروخانه بازگشتند. در مسیر برگشت، مادر از او پرسید: ((راستی چه وسیله‌ای را برداشتی؟)) و آن ((یویو)) را نشان داد. مگ کوشید خنده‌اش را پنهان کند، زیرا پی برد که آنچه برای دخترش اهمیت دارد، ارزش رفتار اخلاقیست نه ارزش مادی یک شی‌ء. آن دریافته بود که کار زشتی انجام‌داده‌است. وقتی به داروخانه رسیدند مگ با لحنی جدی به فروشنده گفت: ((دخترم چیزی دارد که می‌خواهد به شما برگرداند)).

 

 

دیر یا زود بسیاری از کودکان وسایلی را برمی‌دارند که به آن‌ها تعلق ندارد. حتی اگر شما برخوردی مناسب با آن‌ها داشته باشید (مثل خانم مک)، ممکن است نتوانید از تکرار آن جلوگیری کنید، زیرا کودکان در حال شناخت محیط پیرامون خود هستند و اغلب با یک‌بار آموزش نمی‌توانند رفتارشان را تغییر دهند، از این رو باید به برخوردهای مناسب ادامه داد تا به تدریج آموزش ببینند.

 

 

اگر فرزندتان بدون اجازه چیزی را برداشت، او را تنبیه نکنید بلکه درباره مالکیت و محدودیت‌های انسان در مواردی که چیزی را می‌خواهد و نمی‌تواند آن را بدست‌آورد با او حرف بزنید. در سال‌های نخست قوانین را به آن‌ها آموزش بدهید و به او بگویید: ((تو نباید چیزی را بدون اجازه برداری)). اما چنانچه آن‌ها نصیحت شما را پذیرفتند نیز، نباید موضوع را حل شده تلقی کنید زیرا کودکان باید علت انتظارها و دستورهای شما را درک کنند.‌ آن‌ها باید بفهمند مردم وقتی وسیله‌هایشان دزدیده می‌شود، از نظر روحی و مالی آسیب می‌بینند. فهم اینکه چگونه دزدی سبب محروم شدن دیگران از چیزی می‌شود، به کودکان کمک می‌کند که مفهوم حق مالکیت را درک کنند.

 

 

خانم اریکا یک روز متوجه شد که پسر پنج‌ساله‌اش ماژیک‌هایی دارد که او برایش نخریده است. از پسرش پرسید که ماژیک‌ها را از کجا آورده‌است؟ پسرش پاسخ داد که آن‌ها را از کیف دوستش برداشته است. اریکا به او اعتراض نکرد که این حرکت دزدی محسوب می‌شود، زیرا چنین کاری بی‌فایده بود. او می‌دانست که پسرش به دلیل علاقه‌ای که به ماژیک‌ها دارد، آن‌ها را برداشته است، بنابراین به جای تنبیه پسرش، مفهوم مالکیت خصوصی را برای او توضیح داد. نصیحت‌های خانم اریکا موثر واقع شد زیرا او و همسرش تد، یک نمونه صادق برای فرزند خود بودند؛ خانواده‌ای که صداقت در آن یک ارزش به حساب می‌آمد!
یک روز تد مقداری پول از عابربانک گرفت و متوجه شد که ۱۰ دلار آن اضافی است، بنابراین آن را به همراه نامه‌ای به بانک بازگرداند. بانک نیز به عنوان تشکر، کرواتی برای او فرستاد. بدیهی است این‌گونه رفتارها از سمت والدین، بیش از گفتار سبب شکل گیری باورها در فرزندان می‌شود.

 

 

اکنون به نکته‌های دیگری در زمینه‌ی تربیت کودکان و حل مشکل سرقت می‌پردازیم:

۱)اگر فرزند شما بدون اجازه چیزی را برداشت، واکنشی تند نشان ندهید. نادیده گرفتن این کار نیز صحیح نیست، ولی باید توجه داشت که واکنش‌های شدید تنبیهی، به منزوی شدن کودک منجر می‌شود. کودکانی که کمتر از ۶ سال دارند مفهوم دزدی را همچون بزرگترها درک نمی‌کنند.
۲) هدف باید این باشد که به کودک کمک کنید تا خود را کنترل کند و بداند که چرا دزدی کار نادرستی است. شما باید از فرزند خود بخواهید در مورد خواسته‌هایی که دارد از شما اجازه بگیرد، نه اینکه به دزدی دست بزند.

 


۴)ممکن است پیش از آنکه متوجه دزدی فرزندتان شوید، معلم یا دوستان او شما را آگاه کنند.در این صورت حرف آن‌ها را کاملا باور نکنید و موضع دفاعی به خود نگیرید، بلکه ادعای آن‌ها را مورد بررسی قرار دهید و تلاش کنید برخوردی آموزشی با فرزندتان داشته باشید نه برخوردی تنبیهی.
۵) اگر می‌خواهید با دزدی فرزند خود برخورد کنید به او بگویید: ((گردنبند خانم مونیکا گم‌شده‌است و مادرش فکر می‌کند ممکن است تو آن را دیده‌باشی، آیا اینطور است؟))
۶
)اگر فرزندتان پذیرفت که آن را برداشته است پیش از آنکه درباره دزدی با او صحبت کنید، به خاطر راستگویی به او جایزه دهید. اگر او انکار کرد، لحن خود را طوری تغییر دهید که نشان دهید به او شک دارید، ولی هرگز او را بازرسی نکنید. به او فرصت دهید تا درباره تحویل گردنبند و اعتراف کردن، فکر کند. ممکن است بعدها بگویید که گردنبند گم‌شده را یافته است. به او بیاموزید که بین مالکیت و برداشتن وسایل دیگران بدون اجازه آن‌ها، تفاوت وجود دارد.

 

 

۷) کودکان به طور معمول قادر به پنهان‌کردن اطلاعات نیستند، از این رو با کمی اصرار و پیگیری اعتراف خواهند کرد. اگر فرزندتان اصرار داشت که راست می‌گوید، شما باید گفته‌ی او را باور کنید.
۸
)انتظار نداشته باشید با یک بار نصیحت و گفت‌وگو دزدی تکرار نشود. آموزش ارزش‌های‌اخلاقی، به تکرار و زمان کافی نیاز دارد.
۹
)اگر فرزندتان دزدی کرد، از خود بپرسید که آیا او را از وسیله‌ی مورد علاقه‌اش محروم نکرده‌اید؟
۱۰
)کودکان گاهی دست به دزدی می‌زنند، زیرا احساس آن‌ها این است که مورد بی‌توجهی والدین یا مورد تحقیر آن‌ها قرار گرفته‌اند و به آن‌ها ظلم‌شده‌است. این کودکان به فرصتی، برای تصمیم‌گیری نیاز دارند. آن‌ها باید تحسین‌شوند و احساس‌کنند مورد توجه سایر‌ اعضای‌ خانواده قرار‌ گرفته‌‍اند.

 

  • منبع:

        کتاب (کلیدهای رویارویی با مشکلات رفتاری کودکان) از الینور سیگل و لیندا سیگل


کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • avatar