خانواده‌ها؛ نگارندگان برگ‌های سفید فرزندان (۲)


کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • محسن شیروانی
  • مریم جهانبخش
  • avatar

 

در مقاله ” خانواده‌ها؛ نگارندگان برگ‌های سفید فرزندان (۱)” از زبان دکتر مسعود غفاری در این خصوص مطالبی را ارائه دادیم، در این نوشتار در تکمیل مقاله قبلی، دستورات کاربردی برای والدین ارائه خواهیم داد.

اگر واقعا فرزندان یا هر کس دیگری را دوست دارید دو “ت” را در موردش تا می‌توانید به کار ببرید:
۱)تشویق  ۲) توجه
با تشویق کردند می‌توان به انسان‌ها زندگی بخشید. تشویق، این نیست که برای فرزند یا همسر خود یک کادوی بسیار بسیار گرانبهای مادی بخرید. گاهی یک لبخند ساده شما می‌تواند گرانبهاترین هدیه به دیگری باشد. پس هرگاه می‌خواهید فرزندتان را به شیوه علمی مورد تشویق قرار دهید، برای او یک اسباب‌بازی بسیار گرانقیمت نخرید، بلکه هنگامی که او در حال نقاشی است، بایستید و چند دقیقه به نقاشی او نگاه کنید. هر گاه می‌خواهد چیزی را به شما بگوید، در صورتی که کار خیلی مهمی در دست ندارید، کارتان را زمین گذاشته، خیلی علاقه‌مند و مشتاق به گفته‌هایش گوش کنید؛ هر چند گفته‌هایش به نظر شما خیلی مهم نباشد. به اظهارنظرهایش توجه کنید و دلایل نظراتشان را جویا شوید.
تشویق یعنی زندگی بخشیدن و به عبارتی دیگر یعنی ” من به تو توجه دارم.”

 

 

پس اگر می‌خواهید به کسی زندگی ببخشید، او را تشویق و به او توجه کنید. توجه برای سلامت روانی، مانند اکسیژن، برای سلامت جسم ماست. و اگر می‌خواهید زندگی کسی را از او بگیرید، او را به دست خودش نابود کرده و به خاک سیاه بنشانید، با او این کارها را بکنید: تنبیه، توهین، تهدید، تحقیر، مسخره کردن و ادایش را در آوردن. از آن پس نیازی برای نابودکردن او با کارد، چاقو، زهر و اسلحه نخواهد بود. او یا از شدت فشار‌های منفی خودکشی خواهد کرد؛ یا با پیشروی در اعتیاد سنگ‌کوب کرده و از بین می‌رود؛ یا به سبب احساس حقارت و بدبختی دست به کارهای ضداجتماعی می‌زند که امکان دارد با اجرای قانون از اجتماع انسانی حذف بشود.
یادآوری این مطلب لازم است که تشویق، باعث شکوفایی استعدادها، بیمه آینده فرزندان و واکسن پیشگیری‌کننده از اعتیاد، خودکشی، طلاق و کج‌روی است و تنبیه و تحقیر و توهین، زمینه‌ساز و فراهم‌کننده ابزار بدبختی و سیه‌روزی. حال اگر فرزند خود را به گونه علمی و منطقی دوست دارید، راه و نوع برخورد با او را انتخاب کنید. گفتنی است که بین تشویق (پاداش) و باج دادن تفاوت بسیاری وجود دارد. تشویق عبارت است از: “امتیازدهی پس از اجرای یک کار خوب و شایسته با هدف پایداری و افزایش آن رفتار که کاری است درست، شایسته و سودمند.”
باج عبارت است از: “دادن یک امتیاز برای دفع شر.”
 تشویق، سبب بهبود رفتار، رشد، بالندگی و سازندگی مناسب فرد می‌شود، در صورتی که باج‌خواهی، پایداری رفتار شرورانه و دردسرزا و همین‌طور ضد رشد و بالندگی است.

 

  • منبع:
    نوشته دکتر مسعود غفاری
    در مجله موفقیت

زهرا سادات هاشم پور

کاربرانی که این مطلب را پسندیده اند:

  • محسن شیروانی
  • مریم جهانبخش
  • avatar
No votes yet.
Please wait...

دیدگاهتان را بنویسید